یکشنبه 10 مهر1390
استادان و نااستادانم
با عبدالحسین آذرنگ از طریق ترجمه هاش و بعضی مقالاتش در مجلاتی همچون نگاه نو آشنا بودم تا اینکه ماه گذشته کتابی ازش دیدم با عنوان " استادان و نااستادانم". این کتاب که چاپ اولش هم هست از انتشارات "جهان کتاب" و در سال جاری بیرون اومده.
این کتاب نوعی خاطره نویسی هدف دار یا به تعبیر دیگه موضوع داره. به این ترتیب که آذرنگ خاطرات کودکی تا به امروزش رو از منظر نحوه یادگیری و یاددهی، نقل میکنه. خودش اینطور میگه:" این کتاب را خطاب به آن دسته از آموزش گران وآموزش پذیرانی نوشتم که دغدغه های آموزاندن و آموختن دارند."
او یاد کرده از همه معلمان و استادان و دوستانی که به نحو مثبتی برش تاثیر گذاشتن. همینطور (بدون ذکر نام) از کسانی که نه تنها علی رغم وظیفشون چیزی یاد ندادن که حتی مانع برا یادگیری هم بودن.
کتاب شامل مطالبی از این دست هستش:
اینکه، چطور دبیر تاریخ به خاطر "نا یکدستی شخصیتش"، تلاش ها و نیک خواهی هاش مغفول می موندند. علی رغم عشقی که به دانش آموزان داشت ولی با غلو کردن در درس دادن خودشو از چشم ها انداخته بود.
اینکه، چطور حبیب دوست دوران نوجوانیش با نقل بانشاط ماجراها و شخصیت ها آذرنگ رو به کتاب خونی علاقه مند کرده بوده و "نخستین آموزگار آزادی" اون شده بود.
اینکه، چطور مسئول کتابخانه به مصداق یک "کتابدار آموزگار" نقش موثری در شکل دهی علایقش داشته.
این فهرست همچنان ادامه داره و شامل مجموعه ای از استادان و دانشجویان و همینطور "نااستادان" و "نادانشجویان" هست که به ترتیب تاثیرات مثبت و منفی رو بر نویسنده یا بر محیط میذاشتن. در سالهای بعدتر نقش همکاران هم به این فهرست اضافه میشه.
دونستن این خاطرات مفید و بعضا جالب، برام مهم بودند ولی مهمتر از اون درک کلیت موضوع و خوانش خودم از اونه. کلیت موضوع به نظرم این دو پرسشن: 1- من به چه نحوی و با استفاده از چه کسانی و چه مکانیزمی چیزهایی که الان میدونم رو آموختم؟ 2- چه طور میتونم به نحو موثر و مفیدی این کم مثقال(خودمو عرض میکنم!) دونسته هام رو به بقیه بیاموزم؟
به نظرم هر کس دغدغه آموختن و آموزاندن داره باید بتونه برا خودش پاسخ درخوری به دو پرسش بالا بده. این کلیت چیزی بود که از این کتاب آذرنگ یاد گرفتم. اگه کتاب رو بخونید با پاسخ های عالمانه آذرنگ آشنا میشید و میتونید ازش استفاده کنید. اگر هم حوصله خوندنشو ندارید فکر کردن به دو پرسش بالا برا رسیدن به هدف کتاب کفایت میکنه به نظرم.
*. کتاب 165 صفحه است و اگر چه خیلی خوب شروع شده ولی گویا انتهای کتاب با عجله نوشته شده و قدری تکراری جلوه می کنه. این یه خط رو هم محض نقد نوشتم که بعد شاکی نشید!
